ក្នុងចំណោមសំណួរទាំងអស់ដែលអ្នកនឹងសួរខ្លួនឯងក្នុងជីវិត សំខាន់បំផុតគឺតើខ្ញុំល្អគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទៅឋានសួគ៌ទេ? ចម្លើយចំពោះសំណួរនោះនឹងមានផលវិបាកអស់កល្បជានិច្ច។ វិធីដើម្បីស្វែងយល់គឺសួរខ្លួនឯងថាតើអ្នកបានគោរពតាមខ្នាតតម្រានៃសេចក្ដីល្អរបស់ព្រះឬទេ? ភាគច្រើននឹងនិយាយថា “ខ្ញុំបានបំបែកមួយ ឬពីរ ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីធ្ងន់ធ្ងរពេកទេ ដូចជាឃាតកម្មជាដើម។” ដូច្នេះ ចូរយើងឆ្លងកាត់ពួកគេ ហើយមើលពីរបៀបដែលអ្នកធ្វើ៖ 1. អ្នកមិនត្រូវមានព្រះផ្សេងទៀតមុនខ្ញុំទេ។
តើព្រះជាដំបូងក្នុងជីវិតរបស់អ្នកឬ? តើអ្នកស្រឡាញ់ព្រះលើសពីអ្វីផ្សេងទៀតទេ? ស្រមៃថាអ្នកបានទិញទូរទស្សន៍សម្រាប់កូនរបស់អ្នក ប៉ុន្តែនៅល្ងាចបន្ទាប់អ្នកត្រលប់មកផ្ទះវិញពីកន្លែងធ្វើការ ហើយឃើញថាពួកគេមិនបានរំខានសូម្បីតែស្វាគមន៍អ្នក។ ពួកគេរវល់ពេកមើលទូរទស្សន៍។ ដោយមិនអើពើនឹងអ្នកដោយសារពួកគេចូលចិត្តមើលទូរទស្សន៍ ពួកគេបានកំណត់សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគេទៅលើអំណោយជាជាងអ្នកឱ្យដែលជាលំដាប់នៃការស្រឡាញ់ខុស។ ដូចគ្នាដែរ ប្រសិនបើយើងស្រឡាញ់អ្វីក៏ដោយ – ប្តីប្រពន្ធរបស់យើង កូនរបស់យើង ឬសូម្បីតែជីវិតរបស់យើង — ច្រើនជាងយើងស្រឡាញ់ព្រះ នោះយើងកំពុងកំណត់សេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងលើអំណោយជាជាងអ្នកឱ្យ ដែលជាការបំពាននៃបញ្ញត្តិទីមួយ។ តាមពិត ព្រះគម្ពីរចែងថា យើងគួរស្រឡាញ់ព្រះឲ្យបានច្រើន ដូច្នេះ សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះគ្រួសាររបស់យើង ហាក់ដូចជាស្អប់ បើប្រៀបធៀបនឹងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលយើងមានចំពោះព្រះដែលបានឲ្យមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ទាំងនោះមកយើង។ តើអ្នកបានស្រឡាញ់ព្រះអស់ពីចិត្តទេ? បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបចាស់បំផុតក្នុងគម្ពីរ។ អ្នកជាចៅក្រម។ នៅថ្ងៃជំនុំជំរះ តើអ្នកនឹងគ្មានទោស ឬមានកំហុសក្នុងការបំពានបញ្ញត្តិនោះ? ខ្ញុំមិនវិនិច្ឆ័យអ្នកទេ – ខ្ញុំសុំឱ្យអ្នកវិនិច្ឆ័យខ្លួនឯងមុនថ្ងៃជំនុំជំរះ។ 2. អ្នកមិនត្រូវបង្កើតរូបចម្លាក់ណាមួយសម្រាប់ខ្លួនអ្នកឡើយ។
នេះមានន័យថាយើងមិនគួរធ្វើព្រះឱ្យសមនឹងខ្លួនយើងទេ ទោះដោយដៃ ឬដោយចិត្តរបស់យើងក៏ដោយ។ តើអ្នកបានបង្កើតព្រះមួយអង្គនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកទេ ដែលអ្នកពេញចិត្តនឹងកន្លែងដែលអ្នកនិយាយថា “ព្រះរបស់ខ្ញុំគឺជាព្រះដ៏មានសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលមិនអាចបញ្ជូននរណាម្នាក់ទៅនរកបានទេ”? ប្រហែលជាព្រះរបស់អ្នកមិនខ្វល់នឹងការកុហក “ស” នៅទីនេះ និងទីនោះទេ – តាមពិតទៅ គាត់មិនមានពាក្យបញ្ជាខាងសីលធម៌ទេ។ តាមការពិត ព្រះនោះមិនមានទេ។ គាត់គឺជារូបចម្លាក់នៃការស្រមើលស្រមៃរបស់អ្នក។ ប្រសិនបើព្រះរបស់អ្នកមិនមែនជាព្រះដែលបើកសម្តែងក្នុងបទគម្ពីរបរិសុទ្ធទេ នោះអ្នកបានបង្កើតរូបព្រះដើម្បីឱ្យសមនឹងខ្លួនអ្នក ដែលជាអ្វីដែលព្រះគម្ពីរហៅថា ការថ្វាយបង្គំរូបព្រះ។ បទគម្ពីរព្រមានថា គ្មានអ្នកថ្វាយបង្គំរូបព្រះនឹងចូលទៅក្នុងនគរស្ថានសួគ៌ទេ (១កូរិនថូស ៦:៩)។ 3. អ្នកមិនត្រូវយកព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នកដោយឥតប្រយោជន៍ឡើយ។
តើអ្នកធ្លាប់យកព្រះនាមរបស់ព្រះដោយឥតប្រយោជន៍ដោយប្រើវាដោយរវើរវាយ ដូចជា “OMG” ឬជំនួសពាក្យបួនអក្សរដើម្បីបង្ហាញការស្អប់ខ្ពើមឬទេ? សូម្បីតែឈ្មោះរបស់ហ៊ីត្លែរក៏មិនត្រូវបានគេមើលងាយគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីប្រើជាពាក្យបណ្តាសាដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកបានយកព្រះនាមដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះដែលបានផ្ដល់ជីវិតដល់អ្នក ហើយប្រើវាតាមរបៀបនោះ នោះហៅថាការប្រមាថ ហើយព្រះគម្ពីរចែងថា “ព្រះអម្ចាស់នឹងមិនចាប់អ្នកនោះដោយគ្មានទោសដែលយកព្រះនាមទ្រង់ដោយឥតប្រយោជន៍ឡើយ” (និក្ខ. 20: ៧). 4. ចងចាំថ្ងៃសប្ប័ទ ដើម្បីរក្សាវាឱ្យបរិសុទ្ធ។
ខ្ញុំបានព្រងើយកន្តើយនឹងពាក្យបញ្ជានេះអស់រយៈពេល 22 ឆ្នាំ។ ទោះបីជាព្រះបានប្រទានអំណោយជីវិតដល់ខ្ញុំក៏ដោយ ខ្ញុំមិនបានផ្តល់ឱ្យគាត់មួយថ្ងៃក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរនោះទេ។ ខ្ញុំមានកំហុសក្នុងការបំពានបទបញ្ញត្តិនេះ។ 5. គោរពឪពុក និងម្តាយរបស់អ្នក។
តើអ្នកតែងតែគោរពឪពុកម្ដាយដោយមិនលាក់លៀម ដោយប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេតាមរបៀបដែលគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះឬទេ?
នេះមិនមែនមានន័យថា អ្នកគោរពពួកគេទេ ប្រសិនបើអ្នកគិតថាពួកគេជាឪពុកម្តាយដ៏ល្អ។ យើងត្រូវគោរព និងស្តាប់បង្គាប់ពួកគេ ដោយសារពួកគេជាឪពុកម្តាយរបស់យើង។ សុំឱ្យព្រះរំលឹកអ្នកពីអំពើបាបនៃយុវវ័យរបស់អ្នក។ អ្នកប្រហែលជាភ្លេចពួកគេ ប៉ុន្តែព្រះមិនបានទេ។ 6. អ្នកមិនត្រូវធ្វើឃាតទេ។
ព្រះគម្ពីរព្រមានថា បើយើងខឹងនឹងអ្នកណាម្នាក់ដោយគ្មានមូលហេតុ នោះយើងនឹងប្រឈមនឹងការកាត់ទោស ហើយថា « អ្នកណាដែលស្អប់បងប្អូនខ្លួន នោះជាឃាតក» (១យ៉ូហាន ៣:១៥)។ យើងអាចបំពានច្បាប់របស់ព្រះដោយអាកប្បកិរិយានិងចេតនារបស់យើង។ តើអ្នកបានទម្លាយបញ្ញត្តិនេះដោយការទប់កំហឹង ឬការស្អប់ចំពោះនរណាម្នាក់ឬទេ? បើដូច្នេះ ព្រះទតឃើញអ្នកជាអ្នកមានទោសក្នុងអំពើឃាតកម្ម ហើយ«គ្មានឃាតកណាមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចនៅក្នុងខ្លួននោះឡើយ»។ 7. អ្នកមិនត្រូវប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ឡើយ។
តើយើងមាននរណាអាចនិយាយថាយើងមានចិត្តបរិសុទ្ធ? ព្រះយេស៊ូបានព្រមានថា «អ្នកណាដែលសម្លឹងមើលស្ត្រីដើម្បីតណ្ហានឹងនាង អ្នកនោះបានផិតក្បត់នឹងនាងក្នុងចិត្តហើយ» (ម៉ាថាយ ៥:២៨)។ ព្រះបានទតឃើញរាល់គំនិតដែលអ្នកមាន និងរាល់អំពើបាបដែលអ្នកធ្លាប់ប្រព្រឹត្ត។ ថ្ងៃនឹងមកដល់ ដែលអ្នកនឹងត្រូវប្រឈមមុខនឹងក្រិត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ ហើយយើងត្រូវបានគេប្រាប់ថា មនុស្សមិនបរិសុទ្ធ ពួកសហាយស្មន់ (អ្នករួមភេទមុនពេលរៀបការ) និងអ្នកផិតក្បត់នឹងមិនចូលទៅក្នុងនគររបស់ព្រះទេ (១កូរិនថូស ៦:៩,១០)។ . 8. អ្នកមិនត្រូវលួចទេ។
តើអ្នកធ្លាប់យករបស់ដែលមិនមែនជារបស់អ្នក ដោយមិនគិតពីតម្លៃរបស់វាទេ? នេះរាប់បញ្ចូលទាំងការលួចចម្លើយលើការធ្វើតេស្ត យកប៊ិចពីកន្លែងធ្វើការ សូម្បីតែរក្សាការផ្លាស់ប្តូរបន្ថែមដែលអ្នកដឹងថាមិនត្រឹមត្រូវរបស់អ្នកក៏ដោយ។ ប្រសិនបើអ្នកបានយកអ្វីដែលមិនមែនជារបស់អ្នក នោះអ្នកជាចោរ ហើយអ្នកមិនអាចចូលទៅក្នុងនគររបស់ព្រះបានឡើយ (១កូរិនថូស ៦:៩,១០)។ 9. អ្នកមិនត្រូវធ្វើជាសាក្សីក្លែងក្លាយទេ។
តើអ្នកធ្លាប់និយាយកុហកទេ? បន្ទាប់មកវានឹងធ្វើឱ្យអ្នកកុហក។ អ្នកប្រហែលជាមិនគិតថាការបោកបញ្ឆោតជាអំពើបាបធ្ងន់ធ្ងរទេ ប៉ុន្តែព្រះធ្វើ។ «ការនិយាយកុហកគឺជាការស្អប់ខ្ពើមដល់ព្រះអម្ចាស់» (សុភាសិត ១២:២២) ពីព្រោះទ្រង់ជាព្រះនៃសេចក្តីពិត និងបរិសុទ្ធ។ ព្រះគម្ពីរព្រមានថា អ្នកកុហកទាំងអស់នឹងមានចំណែកនៅក្នុងបឹងភ្លើង (បប. ២១:៨)។ 10. អ្នកមិនត្រូវលោភលន់ឡើយ។
តើអ្នកធ្លាប់លោភលន់ (ចង់បានដោយច្រណែន) អ្វីដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកដទៃទេ? នោះជាការបំពានលើបញ្ញត្តិទី១០ ហើយអ្នកលោភនឹងមិនទទួលនគរព្រះជាមរតកទេ (អេភេសូរ ៥:៥)។ តើនរណាក្នុងចំណោមយើងអាចនិយាយថា យើងមិនមានកំហុសក្នុងការបំពានលើបញ្ញត្តិទាំងនេះ? យើងទាំងអស់គ្នាបានប្រព្រឹត្តអំពើខុសឆ្គង ហើយដូចទៅនឹងច្បាប់របស់មនុស្សដែរ អ្នកត្រូវតែបំពានច្បាប់តែមួយ ទើបមានទោស។ ព្រះគម្ពីរព្រមានថា «ដ្បិតអ្នកណាដែលកាន់តាមក្រិត្យវិន័យទាំងមូល តែត្រូវជំពប់ដួលក្នុងចំណុចមួយ នោះអ្នកនោះមានទោសទាំងអស់» (យ៉ាកុប ២:១០)។ ក្មេងស្រីតូចម្នាក់ធ្លាប់មើលស្មៅចៀម ហើយគិតថាមើលទៅពណ៌សប៉ុនណាទៅនឹងផ្ទៃខាងក្រោយពណ៌បៃតង។ ប៉ុន្តែពេលវាចាប់ផ្ដើមធ្លាក់ព្រិល នាងបានគិតថា «ចៀមឥឡូវមើលទៅប្រឡាក់នឹងព្រិលស!»។ វាគឺជាចៀមដូចគ្នា ប៉ុន្តែមានផ្ទៃខាងក្រោយខុសគ្នា។ នៅពេលយើងប្រៀបធៀបខ្លួនយើងទៅនឹងស្តង់ដាររបស់មនុស្ស យើងមើលទៅស្អាតស្អំ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងប្រៀបធៀបខ្លួនយើងទៅនឹងភាពសុចរិតនៃព្រិលពណ៌សនៃស្តង់ដាររបស់ព្រះ ដែលជាច្បាប់សីលធម៌របស់ទ្រង់ នោះយើងអាចឃើញខ្លួនយើងនៅក្នុងការពិតថា យើងជាមនុស្សមិនស្អាតនៅក្នុងព្រះនេត្រទ្រង់។ ព្រះគម្ពីរចែងថា វាត្រូវបានតែងតាំងឱ្យមនុស្សស្លាប់ម្តង ហើយបន្ទាប់មកប្រឈមមុខនឹងការកាត់ទោស ហើយច្បាប់នោះគឺជាស្តង់ដារដ៏បរិសុទ្ធ ដែលមនុស្សជាតិនឹងត្រូវបានវិនិច្ឆ័យនៅថ្ងៃជំនុំជំរះ។ ដើម្បីបានល្អគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទៅស្ថានសួគ៌ យើងត្រូវតែល្អឥតខ្ចោះទាំងការគិត ពាក្យ និងការប្រព្រឹត្ត។
ដូច្នេះ នៅថ្ងៃជំនុំជំរះ តើអ្នកនឹងគ្មានទោស ឬប្រព្រឹត្តល្មើសនឹងច្បាប់របស់ព្រះ? អ្នកដឹងថាអ្នកនឹងមានទោស។ នេះអាចស្តាប់ទៅចម្លែក ប៉ុន្តែរឿងដ៏អាក្រក់បំផុតដែលអ្នកអាចធ្វើបាននៅចំណុចនេះគឺការព្យាយាមសម្អាតរបៀបរស់នៅរបស់អ្នក។ អ្នកអាចដឹងថាអ្នកបានធ្វើបាប ហើយគិតថាចាប់ពីពេលនេះតទៅ អ្នកនឹងរក្សាបញ្ញត្តិដប់ប្រការ ធ្វើអំពើល្អ និយាយត្រូវ ហើយគិតតែគំនិតសុទ្ធ។ ប៉ុន្តែតើចៅក្រមគួរអនុញ្ញាតឲ្យឃាតកទៅវិញទេ ព្រោះគាត់ថាឥឡូវគាត់នឹងមានជីវិតល្អ? ទេ ឧក្រិដ្ឋជនជាប់ជំពាក់យុត្តិធម៌ ដូច្នេះត្រូវតែទទួលទោស។ ប្រហែលជាអ្នកគិតថាព្រះល្អ ហើយដូច្នេះនឹងមើលរំលងអំពើបាបរបស់អ្នក។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកមានទោសក្នុងឧក្រិដ្ឋកម្មដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនៅក្នុងតុលាការស៊ីវិល ហើយបាននិយាយទៅកាន់ចៅក្រមថា “ចៅក្រម ខ្ញុំមានកំហុស ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿថាអ្នកជាមនុស្សល្អ ដូច្នេះហើយនឹងមើលរំលងឧក្រិដ្ឋកម្មរបស់ខ្ញុំ” ចៅក្រមប្រហែលជាឆ្លើយតបដោយនិយាយថា “អ្នក គឺត្រឹមត្រូវអំពីរឿងមួយ; ខ្ញុំជាមនុស្សល្អ ហើយវាដោយសារតែអំពើល្អរបស់ខ្ញុំដែលខ្ញុំនឹងឃើញថាយុត្តិធម៌ត្រូវបានធ្វើ នោះអ្នកត្រូវទទួលទោសចំពោះឧក្រិដ្ឋកម្មរបស់អ្នក»។ អ្វីដែលមនុស្សជាច្រើនសង្ឃឹមថានឹងជួយសង្គ្រោះពួកគេនៅថ្ងៃជំនុំជំរះ សេចក្តីល្អរបស់ព្រះនឹងជារបស់ដែលនឹងកាត់ទោសពួកគេ។ ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ល្អ ទ្រង់ត្រូវតែដាក់ទោសមនុស្សឃាត អ្នកភូតកុហក ចោរ។ល។ ហើយកន្លែងដាក់ទណ្ឌកម្មរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺ “គុក” នៃឋាននរក។ ឋាននរកគួរតែជាកន្លែងដ៏អាក្រក់មែន! ប្រសិនបើអ្នកឮថាបុរសម្នាក់បានទទួលការផាកពិន័យ 5 ដុល្លារសម្រាប់ឧក្រិដ្ឋកម្ម អ្នកអាចសន្និដ្ឋានថាឧក្រិដ្ឋកម្មរបស់គាត់មិនសំខាន់ទេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់បានទទួលការកាត់ទោសប្រហារជីវិត អ្នកអាចសន្និដ្ឋានថាឧក្រិដ្ឋកម្មរបស់គាត់គឺសាហាវ។ ដូចគ្នានេះដែរ យើងអាចមើលឃើញពីរបៀបដែលអំពើបាបគួរស្អប់ខ្ពើមនៅចំពោះព្រះនេត្រនៃព្រះដ៏បរិសុទ្ធដោយការដាក់ទណ្ឌកម្មសម្រាប់វា៖ «ប្រាក់ឈ្នួលនៃអំពើបាបគឺសេចក្ដីស្លាប់» (រ៉ូម ៦:២៣) និងភាពអស់កល្បជានិច្ចក្នុងឋាននរក . មនុស្សជាតិដែលគ្មានកតញ្ញូមិនដែលធុញទ្រាន់នឹងការអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ចំពោះពរជ័យដ៏អស្ចារ្យរបស់ទ្រង់នៃជីវិត ពណ៌ ពន្លឺ អាហារ សេចក្តីអំណរ ភាពស្រស់ស្អាត សេចក្តីស្រឡាញ់ និងការសើច ដូច្នេះទ្រង់នឹងដកពរទាំងនោះចេញពីពួកគេ។ ជំនួសឱ្យការបង្ហាញការដឹងគុណរបស់ពួកគេដោយការស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់ ពួកគេប្រើព្រះនាមទ្រង់ដើម្បីដាក់បណ្តាសា។ ការដាក់ទណ្ឌកម្មរបស់ពួកគេនឹងមានភាពយុត្តិធម៌ និងធ្ងន់ធ្ងរដល់កម្រិតបំផុត។ យោងទៅតាមព្រះគម្ពីរ ឋាននរកគឺជាកន្លែងនៃការធ្វើទារុណកម្មដ៏អស់កល្ប និងដឹងខ្លួនជាកន្លែងដែល “ដង្កូវមិនស្លាប់ ហើយភ្លើងមិនរលត់ឡើយ”។ មាន «ការយំសោកសង្រេង» «ការដាក់ទណ្ឌកម្មដ៏អស់កល្បជានិច្ច» និង «ភ្លើងដ៏អស់កល្បជានិច្ច . . . ភាពងងឹតនៃភាពងងឹតជារៀងរហូត។ ខ្ញុំខ្លាចអ្នក ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលមិនចង់ឱ្យអ្នកបញ្ចប់នៅក្នុងឋាននរកនោះទេ។ អ្នកដែលផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវខិត្តប័ណ្ណនេះយកចិត្តទុកដាក់គ្រប់គ្រាន់ក្នុងការផ្តល់ឱ្យអ្នក ហើយប្រថុយនឹងការបដិសេធ ហើយព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ផ្ទាល់មិនសព្វព្រះហឫទ័យឱ្យអ្នកវិនាសនោះទេ។ ដោយសារព្រះមានព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណា ទ្រង់បានបង្កើតផ្លូវមួយដើម្បីឲ្យអ្នកទទួលបានការអភ័យទោស។ ដើម្បីបញ្ជាក់ឱ្យច្បាស់នូវអ្វីដែលជារឿងមិនគួរឱ្យជឿដែលទ្រង់បានធ្វើចំពោះអ្នក សូមក្រឡេកមើលច្បាប់រដ្ឋប្បវេណីម្តងទៀត៖ អ្នកកំពុងឈរនៅមុខចៅក្រមដែលមានទោសឧក្រិដ្ឋកម្មធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។ ភស្តុតាងទាំងអស់ត្រូវបានបង្ហាញ ហើយគ្មានការសង្ស័យអំពីកំហុសរបស់អ្នកទេ។ ការផាកពិន័យចំពោះឧក្រិដ្ឋកម្មរបស់អ្នកគឺ $1,000,000 ឬដាក់ពន្ធនាគារអស់មួយជីវិត ប៉ុន្តែអ្នកមិនមានកាក់ពីរដែលត្រូវជូតជាមួយគ្នាទេ។ ចៅក្រមរៀបនឹងកាត់ទោស។ . . គាត់លើកអំណោយរបស់គាត់ នៅពេលដែលនរណាម្នាក់ដែលអ្នកមិនស្គាល់សូម្បីតែចូលមក ហើយបង់ប្រាក់ពិន័យសម្រាប់អ្នក។ យុត្តិធម៍ត្រូវបានបម្រើ ច្បាប់បានពេញចិត្ត ហើយឥឡូវនេះអ្នកមានសេរីភាពក្នុងការទៅ។ លើសពីនេះ អ្នកដែលបង់ប្រាក់ពិន័យរបស់អ្នកបានបង្ហាញពីថាតើគាត់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអ្នកប៉ុណ្ណា។ ការបង់ប្រាក់របស់គាត់គឺជាភស្តុតាងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់គាត់។
នោះហើយជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើសម្រាប់អ្នកកាលពី 2,000 ឆ្នាំមុន។ ទ្រង់បានចាត់ព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ គឺព្រះយេស៊ូវនៃអ្នកស្រុកណាសារ៉ែត ឲ្យមកបង់ទោសប្រហារជីវិតជំនួសអ្នក។ ព្រះយេស៊ូវបានសុគតនៅលើឈើឆ្កាងជំនួសអ្នក ដូច្នេះអ្នកអាចរស់បាន។ អ្នកមានទោស; គាត់បានបង់ប្រាក់ពិន័យ។ វាគឺសាមញ្ញណាស់។ ព្រះគម្ពីរចែងបែបនេះថា៖ «ព្រះគ្រីស្ទបានប្រោសលោះយើងឲ្យរួចពីបណ្តាសានៃក្រិត្យវិន័យ ដោយបានក្លាយជាបណ្តាសាសម្រាប់យើង . . . ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់បង្ហាញសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ចំពោះយើង ដោយក្នុងនោះ កាលដែលយើងនៅមានបាបនៅឡើយ ព្រះគ្រីស្ទបានសុគតជំនួសយើង» (កាឡាទី ៣:១៣; រ៉ូម ៥:៨)។ វាមិនមែនជារឿងតូចតាចសម្រាប់ព្រះយេស៊ូវដែលត្រូវសុគតជំនួសយើងនោះទេ។ រឿងតែមួយគត់ដែលនឹងបំពេញការទាមទារនៃក្រិត្យវិន័យដ៏អស់កល្បគឺការបង្ហូរឈាមនៃព្រះរាជបុត្រានៃព្រះដែលគ្មានបាប។ អ្វីដែលព្រះត្រូវមានចំពោះអ្នក! ព្រះយេស៊ូវបានរងទុក្ខដោយមិនអាចនិយាយបាន ដូច្នេះអ្នកនឹងមិនត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មពីអំពើបាបរបស់អ្នកឡើយ ។ បន្ទាប់មកបីថ្ងៃក្រោយមក ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ដោយឈ្នះសេចក្ដីស្លាប់។ ការសោយទិវង្គត និងការរស់ឡើងវិញជាយញ្ញបូជារបស់ទ្រង់មានន័យថា អ្នកមិនចាំបាច់ជំពាក់បំណុលចំពោះក្រិត្យវិន័យទៀតទេ ហើយឥឡូវនេះ ព្រះអាចប្រទានជីវិតអស់កល្បដល់អ្នក ប្រសិនបើអ្នកគោរពតាមដំណឹងល្អ។ អញ្ចឹងតើអ្នកគួរធ្វើអ្វី? គ្រាន់តែប្រែចិត្ត (ងាកចេញពីអំពើបាបរបស់អ្នក) ហើយដាក់ការទុកចិត្តរបស់អ្នកលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទជាព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងជាព្រះអម្ចាស់របស់អ្នក។ កុំបោះវាចោល; អ្នកប្រហែលជាមិនមានថ្ងៃស្អែកទេ – មនុស្ស 150,000 នាក់បានស្លាប់រៀងរាល់ 24 ម៉ោងម្តង។ តើអ្នកនឹងលក់ភ្នែកមួយលានដុល្លារទេ? ចុះអ្នកទាំងពីរតម្លៃ២០លានដុល្លារវិញ? គ្មានអ្នកណាក្នុងចិត្តត្រឹមត្រូវទេ។ ភ្នែករបស់អ្នកមានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបានសម្រាប់អ្នក ប៉ុន្តែវាគ្រាន់តែជាបង្អួចនៃព្រលឹងអ្នកប៉ុណ្ណោះ។ ជីវិតរបស់អ្នក (ព្រលឹងរបស់អ្នក) មានតម្លៃដូចដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា អ្នកគួរតែមើលងាយតម្លៃនៃភ្នែករបស់អ្នកក្នុងការប្រៀបធៀប។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា បើភ្នែកអ្នកនាំអ្នកឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប ចូរដកវាចេញពីអ្នកទៅ ព្រោះការចូលទៅស្ថានសួគ៌ងងឹតភ្នែក ប្រសើរជាងទៅនរកដោយភ្នែកទាំងសងខាង។ ម្យ៉ាងវិញទៀត នៃរឿងទាំងអស់ដែលអ្នកគួរតែផ្តល់អាទិភាពក្នុងជីវិតរបស់អ្នក វាមិនមែនជាសុខភាពរបស់អ្នក មុខរបររបស់អ្នកជាដើម – វាគឺជាការសង្គ្រោះដ៏អស់កល្បរបស់អ្នក។ តើអ្នកអាចឃើញស្ថានភាពរបស់អ្នកទេ? អ្នកមានកំហុសក្នុងការប្រព្រឹត្តអំពើបាបទាស់នឹងព្រះអង្គផ្ទាល់ ហើយដោយសារទ្រង់បានប្រទានមនសិការដល់អ្នក អ្នកដឹងខុសត្រូវ។ “សតិសម្បជញ្ញៈ” មានន័យថា “ដោយចំណេះដឹង” ដូច្នេះតើវាមិនមែនជាការពិតទេ ដែលរាល់ពេលដែលអ្នកកុហក លួច ជាដើម អ្នកបានធ្វើដោយដឹងថាវាខុស? តើការពិតដែលអ្នកបានធ្វើបាបទាស់នឹងព្រះធ្វើឲ្យអ្នកខ្លាចឬ? វាគួរតែ។ អ្នកពិតជាបានធ្វើឱ្យទ្រង់ខឹង ដោយសារអំពើបាបរបស់អ្នក។ ព្រះគម្ពីរចែងថា ព្រះពិរោធរបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅលើអ្នក ថាអ្នកជាសត្រូវរបស់ព្រះក្នុងគំនិតរបស់អ្នកតាមរយៈអំពើអាក្រក់។ ប៉ុន្តែសូមឲ្យការភ័យខ្លាចធ្វើការដើម្បីផលល្អរបស់អ្នក ដូចគ្នានឹងការភ័យខ្លាចលោតចេញពីយន្តហោះនៅពាក់កណ្តាលជើងហោះហើរនឹងធ្វើឲ្យអ្នកជិះឆ័ត្រយោង។ សូមឲ្យឆន្ទៈរបស់អ្នកក្នុងការរស់នៅ បើកចិត្តអ្នកចំពោះដំណឹងល្អនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ។ សូមគិតអំពីបុរសម្នាក់ដែលបានផិតក្បត់។ ប្រពន្ធដ៏ស្មោះស្ម័គ្ររបស់គាត់មានចិត្តចង់យកគាត់ទៅវិញ ដូច្នេះតើគាត់គួរមានអាកប្បកិរិយាបែបណា? វាគួរតែជាការបន្ទាបខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង សុំការអភ័យទោស ហើយតាំងចិត្តក្នុងចិត្តគាត់ថាមិនគិតថានឹងប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ម្ដងទៀតឡើយ។ នោះហើយជារបៀបដែលអ្នកគួរតែចូលទៅជិតព្រះ។ ប្រសិនបើអ្នកមិនច្បាស់ពីរបៀបអធិស្ឋាន សូមអានទំនុកតម្កើង 51 ហើយធ្វើវាតាមការអធិស្ឋានរបស់អ្នក។
ងាកចេញពីអំពើបាបរបស់អ្នក ហើយដាក់សេចក្តីជំនឿរបស់អ្នកលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទតាមរបៀបដូចគ្នា ដែលអ្នកនឹងដាក់សេចក្តីជំនឿរបស់អ្នកនៅក្នុងឆ័ត្រយោងមួយដើម្បីជួយសង្រ្គោះអ្នក។ អ្នកមិនគ្រាន់តែ “ជឿ” ថាវានឹងផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់អ្នកទេ អ្នកពិតជាប្រគល់ជីវិតរបស់អ្នកទៅវាដោយដាក់វានៅលើ។ ព្រះគម្ពីរចែងថា « ចូរដាក់លើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទ» (រ៉ូម ១៣:១៤)។ ពេលអ្នកធ្វើដូច្នេះ ព្រះនឹងអត់ទោសរាល់អំពើបាបដែលអ្នកធ្លាប់បានប្រព្រឹត្ត ហើយប្រទានអំណោយជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ បន្ទាប់មកអានព្រះគម្ពីរជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយធ្វើតាមអ្វីដែលអ្នកអាន។